Blog 2017

Half augustus vertrokken we naar Curaçao met Femke, klaar om met een nieuwe therapie te beginnen. Ook al waren we eerder geweest, deze keer wisten we niet wat we konden verwachten omdat we deze keer met totaal nieuwe doelen richting therapie gingen. Waren de vorige therapieën vooral gericht op de motorische ontwikkeling, zou deze therapie vooral gericht zijn op de sociale emotionele ontwikkeling in verband met de stressstoornis van Femke en het bijbehorende gedrag. Al anderhalf jaar bezig in Nederland om Femke op de juiste plek bij de juiste behandelaar te krijgen, waren we vooral benieuwd hoe ver Femke in Curaçao zou komen en of de therapeuten met gerichte antwoorden en handvaten zouden komen. We hadden aangevraagd of we een psycholoog als therapeut konden krijgen en dat werd ook gehonoreerd. Meteen de eerste dag hadden we een uitgebreide anamnese waarin we alles konden vertellen wat er tot nu toe allemaal was voorgevallen en wat er goed en vooral fout is gegaan binnen de gezondheidszorg. De psychologe was zeer verbaasd te horen hoever we tot nu waren gekomen: niet zover dus, behalve dat er een lading medicijnen aan Femke werd/is verstrekt die vooral gericht waren op psychoses en depressies. Een behandelplan of therapie is tot nu toe niet gestart thuis. Op dag twee na de therapie hadden we wederom een gesprek met de psychologe. Zij had voor ons een diagnose, een behandelplan en gaf ons alle uitleg en ondersteuning die nodig was. Er ging een wereld voor ons open. Zo kan het dus ook! We konden ons volledig vinden in haar diagnose: Geen psychoses door de stemmen in haar hoofd maar dwanggedachten en inderdaad een stressstoornis. De dwanggedachten komen voort uit haar angst- en stressstoornis. Femke is bang voor nieuwe situaties evenals sociale situaties en vermijd deze het liefst zoveel mogelijk. Femke wil deze gedachtes niet hebben en stond volledig open voor de therapie. De therapie bestond uit omgang vinden met de stemmen in het hoofd, afleren van gillen en agressie in stresssituaties, afbouw van dysfunctionele gedachtes zoals “ik kan het niet alleen” en opbouwen van zelfvertrouwen met de daarbij behorende positieve gedachtes zoals “ik heb vertrouwen in mezelf” en “ik kan het!”. Het normaliseren van de gedachtes en het verschil tussen gedachten en handelingen verduidelijken en het overwinnen van angsten door geleidelijke blootstelling aan stresssituaties.

Femke voelde zich thuis in het water bij dolfijn Chabelita. Ze waren echt een eenheid, de klik tussen die twee was wederom bijzonder om te zien. Chabelita zong en zwom grote rondes met Femke. Femke genoot er echt van, maar vond het ook spannend om met een nieuwe therapeut te werken. Ze vroeg veel om bevestiging en wilde het liefst weer naar haar vorige therapeute. De watertijd werd vooral gebruikt om zelfvertrouwen en zelfstandigheid op te bouwen. De kunst was om haar de zekerheid te bieden waar ze om vroeg maar haar ook steeds uit te dagen om meer en meer zelfstandig te doen. Ze kreeg veel complimentjes voor de pogingen om alleen te zwemmen, en Femke deed het echt fantastisch. Ze durfde zelfs met duikbril op te zwemmen. Tijdens de watertijd werd ook geoefend met de linkerarm van Femke. De stagiaire was een afgestudeerd ergotherapeut en die expertise werd ook ingezet.

De eerste twee dagen werden Femke veel vragen gesteld door de psychologe. Femke vond dit moeilijk en was bang dat de therapeut boos op haar zou zijn. Om haar een pauze te geven ging ze op dag drie frietjes eten en een spel spelen ter bevordering van de eigenwaarde. Op dag vier hadden we een kleine crisis met Femke. Ze wilde niet naar de therapie, ze vond het heel spannend en gilde en huilde. Ze had ook erg last van de stemmen in haar hoofd. We hebben wel doorgezet en zijn met haar naar de therapie gegaan. In de therapiekamer was Femke erg van streek en werd ik er bij gehaald. Dat werkte enigszins. Femke kon vertellen waar ze bang voor was en dat het lastig was om over de stemmen te praten. Ze kreeg heel veel complimentjes voor haar openheid en er werd haar nogmaals meerdere malen verteld dat niemand boos op haar was. Na deze crisis leek Femke meer zelfvertrouwen te krijgen en ging weer vrolijk naar de therapie. Het scheelde ook dat deze dag haar grote broer aan kwam op het eiland. Ze had hem erg gemist en was erg blij haar broer weer te zien.

Voor de bevordering van het zelfvertrouwen werd er een modeshow bedacht en Femke mocht zelf beslissen welke mensen er uitgenodigd werden. De avond voor de modeshow schoot Femke enorm in de stress, maar omdat wij ondertussen uitleg hadden gekregen hoe er mee om te gaan en Femke te helpen de gedachten in haar hoofd om te zetten naar positiviteit, konden we haar heel goed helpen om alles weer in het juiste perspectief te krijgen en kreeg ze weer reuze zin om de modeshow te gaan doen. We hadden haar vrij snel uit de stresssituatie en dat was echt super!

Aan Femke werd onder andere uitgelegd dat gedachten maar gedachten zijn en dat ze automatisch in ons hoofd komen. Met Femke werden oefeningen gedaan om haar te verduidelijken dat gedachten niks ergs zijn. Femke kreeg hulpmiddelen aangereikt zodat ze een uitweg heeft als de gedachten de overhand krijgen en in de stress raakt. Deze hulpmiddelen kunnen ook door ons gebruikt worden om Femke te ondersteunen.

Aan het einde van de therapie had Femke meer zelfvertrouwen, was ze minder bang voor de stemmen in haar hoofd en had ze minder vermijdingsgedrag. Wij hadden zeer veel baat aan de diagnostiek en de uitleg over de verschillen tussen psychoses versus dwang- en angststoornissen en hoe daar mee om te gaan.

Er werden ons aanbevelingen gedaan om thuis mee verder te gaan. We gaan voort met de gedragstherapie voor de opdringerige gedachten en angsten, de diagnostiek moet verder uitgebreid worden, de medicatie moet eventueel stopgezet of aangepast worden, een sociale competentie training en/of deelname aan een groepssport of een ander soort groep wordt aanbevolen.

We gaan zelf op zoek naar een geschikte therapeut voor Femke en hopen zeer binnenkort hier mee verder te kunnen. Femke heeft ons echt verbaasd doen staan hoe ze de therapie heeft opgepakt en de vooruitgang daarvan. We hadden vooraf niet kunnen bedenken dat we zoveel uitleg en ondersteuning zouden krijgen en dat we daadwerkelijk nu verbetering hebben bereikt bij Femke. Al zolang bezig in Nederland en overal vastlopen, en in twee weken tijd zoveel kunnen bereiken waar we echt wat mee kunnen. Het blijft een wonderlijke en bijzondere therapie.

Grote dank aan allen die hebben mee geholpen om Femke weer naar de dolfijntherapie te krijgen, daar zijn we zeer erkentelijk voor! Uiteraard zouden we over een tijdje wederom met Femke deze belangrijke maar kostbare therapie willen voortzetten. Daarom willen we vragen: weet u een actie/manier om opnieuw een bedrag bij elkaar te krijgen dat zouden we dat heel graag vernemen! Op facebook bij Stichting Dolphins4femke zijn alle foto’s, filmpjes en dagverslagen te vinden van de therapie.

Wilt u meer uitleg over de therapie kijk dan eens op www.cdtc.info of op de website van Femke: www.dolphins4femke.nl

 

Blog 2017

Voor de derde keer zijn we aangekomen op Curacao om met Femke dolfijntherapie te volgen. De eerdere therapieën hebben zeer goede resultaten gegeven, en nu we de kans kregen nogmaals deze therapie te gaan volgen hebben we die met beide handen aangepakt. Deze therapie richten wij ons vooral op de sociaal emotionele ontwikkeling van Femke. Ze is pas 16 geworden en vol in de puberteit, last van hormonen en besef van haar beperking. Allemaal ‘zaken’ die bij haar beperking horen maar waar Femke veel moeite mee heeft. Haar gedrag heeft veel invloed op ons gezinsleven. In Nederland zijn we al ruim een jaar bezig om Femke op de juiste plek te krijgen met de juiste zorg, maar dat is ondertussen een hopeloze zaak aan het worden. We hebben voor deze therapie een psycholoog aangevraagd als therapeut en die is ook toegewezen. Daar zijn we erg blij mee. Kunnen de therapeuten hier Femke handvatten geven en haar leren hoe zich (anders) te uiten en te accepteren? Kunnen we met elkaar Femke helpen zichzelf zekerder en rustiger te gaan voelen? Kunnen ze ons als ouders daar ook in begeleiden? Wat we wel zeker weten is dat Femke tijdens de therapie aan het genieten is. Ze voelt zich relaxt en vrij in het water, werkt keihard mee aan de therapie en doet haar uiterste best er alles uit te halen wat er uit te halen valt. En dat is zo mooi om te zien. Hoe ver we gaan komen deze keer met de therapie weten we nog niet. We springen met z’n allen letterlijk in het diepe en komen vanzelf weer bovendrijven. Heel veel dank aan de mensen om ons heen en wat verder weg die  het mede mogelijk hebben gemaakt dat Femke wederom dolfijntherapie mag en kan gaan volgen. Vanmiddag (maandag 21 augustus 2017) gaan we beginnen met de therapie!